Dank sei dir, Herr

Dankbaarheid vergt training, een ‘practice’. Het is niet louter een sommetje van punten bij elkaar optrekken en aftrekken maar een weg die naar God leidt. Ik hoop hem ook te gaan.

https://youtu.be/1o0Dt_Gi_EM

Advertenties

Beauty is the beginning and end of all true knowledge – quote

‘…the truth of being is ‘poetic’ before it is ‘rational’ – indeed is rational precisely as a result of it’s supreme poetic coherence and richness of detail – and cannot be truly known if this order is reversed. Beauty is the beginning and end of all true knowledge: really to know anything, one must first love, and having known one must finally delight: only this “corresponds” to the trinitarian love and delight that creates.’

D.B. Hart

Ochtend

Het is de vroege ochtend en mijn brein is al een paar uur actief. Dus klim ik in de pen in de hoop daarna de slaap te kunnen hervatten.

Ik dacht na over dat na al het relativisme van de afgelopen jaren, de onverschillige houding richting zingeving, de klimaathype een volledig engagement vraagt. We moeten de wereld redden, de mensheid. Ik ben oprecht bang dat deze reddingsactie gaat stuklopen op de bittere menselijke realiteit dat het voor ons al zo moeilijk is onze naaste lief te hebben. De mensheid liefhebben of de wereld is in zekere zin maar een surrogaat van wat in het Evangelie echt belangrijk is: God lief te hebben boven alles en de naaste als jezelf. Ik ben bang dat de desillusie groot zal zijn als de reddingsactie faalt(en dat gebeurd nu de reddingsactie steeds meer messiaanse trekken krijgt). Zoals overtuigde communisten hun wereld zagen instorten na de val van de Soviet Unie en helemaal opnieuw moesten beginnen. Hier in het Westen is het zo gewoon geworden dat als de ene generatie de ene fout maakt de volgende generatie, als anti-these, de tegenovergestelde fout maakt. Van een overload aan preutsheid naar een libertijnse revolutie, bijvoorbeeld. We stapelen fout op fout en rukken het hart van de beschaving, ons centrum van doen, denken en levensgevoel, aan stukken. Proberen niet deel te hebben aan die dynamiek is maar wat moeilijk want het is overal. Het lijkt een diepere motor die ons drijft dan het relativisme. De ene generatie gelooft in waarheid en de volgende niet, de daaropvolgende is weer iets anders toegedaan, zolang de motor maar blijft lopen. Het gaat louter om het bewegen wat een wel erg armoedig fundament is voor een beschaving. Zal de klimaathype deze wond gaan verdiepen? Ik vermoed van wel en dat stemt me treurig… En heb ik zelf mijn naaste ooit echt liefgehad met een liefde die verder reikt dan de omstandigheden, dan geven en nemen, met de liefde van Christus?

Over authenciteit en zelfgave

Authentiek leven is eigenlijk niets anders dan jezelf ten volle geven tot in de dood. Alleen vanuit zo’n houding wordt de dood, de vijand, getransformeerd tot iets wat betekenis heeft. Niet uit wat de dood in zichzelf is maar door de zelfgave, het geven van eigen leven. Voor alles is een tijd maar voor het geven van jezelf is het altijd de tijd, welke tijd het ook is. Wie zichzelf geeft zal altijd naar waarheid hebben gesproken, in goedheid geleefd, in schoonheid gewandeld. Het is geen egoïsme want een ander geven aan een ander een logische onmogelijkheid, vanuit jezelf. Dit zelf is niet ontrokken aan de ander maar in relatie met. Dit zelf zoekt niet zijn of haar eigen belang juist omdat het het zelf geeft. Het stelt alles in de waagschaal om de ander te winnen en daarom kan de ander kan de ander zijn omdat ook die zichzelf geeft. Ik ben er van overtuigd dat moderne westerse mensen zoeken wat hun voorouders zochten. Ze menen echter vaak anders te zijn, moreel waardiger, maar ten diepste is hun zoektocht hetzelfde. Ik hoop dat het de tijd is dat te gaan erkennen.

Quote

Ik kwam dit tegen in de conclusie “Asymmetry, Symmetry and Beauty” geschreven door Hector Sabelli, Atoor Lawandow and Abbe R. Kopra.
‘Symmetry is beautiful because it renders stability, asserts Shu-Kun Lin [49]; nevertheless, he adds, symmetry is in principle ugly because it is associated with information loss. From a different esthetic perspective, asymmetry is beautiful because it overcomes stability and drives evolution and the generation of complexity. Symmetry is beautiful because it embodies order rather than decay, disorder and rest. High entropy implies complexity, not necessarily disorder. But also asymmetry contributes to order and beauty; in fact, the mathematical definition of order is lattice asymmetry, and the asymmetric divine or golden proportion φ = 1.618… has been a cannon of beauty in architecture and painting since Phidias. While the geometric symmetry of a face often conveys beauty, in reality human faces always show a degree of mathematical asymmetry, and their asymmetry contributes to esthetic pleasure.’